คนเรารู้จักโลกและชีวิตไม่เท่ากัน
บางคนมองโลกในแง่ดี (มาก)  ขณะที่บางคนเห็นเฉพาะความมืดหม่นของชีวิต  การมองและการเห็นดังกล่าวไม่ได้มาจากสายตา หากเกิดจากความรู้สึกนึกคิดซึ่งเป็นเรื่องภายใน  คนเรามีพลังในการเผชิญกับแรงเสียดทานในชีวิตไม่เท่ากัน  บางคนสิ้นหวังง่ายและบางคนสิ้นหวังยาก  แต่การมีชีวิตอยู่บนโลกจำเป็นอย่างยิ่งที่จะต้องไม่หมดหวังง่าย ๆ  การสร้างความหวังนั้นบางทีก็คล้าย ๆ การหลอกตัวเองอย่างแนบเนียน  เพราะถ้าไม่แนบเนียนเราจะไม่เชื่อเรื่องความหวังหรืออาจเชื่อครึ่งไม่เชื่อครึ่ง  ทั้งสองสิ่งไม่ก่อประโยชน์ใด ๆ เลย...  ความสมหวัง...ความผิดหวัง  การมีความหวัง...การหมดหวัง   การสู้...การยอมแพ้   ความเบิกบานใจ...ความหดหู่ใจ  คือสองฝั่งในชีวิตที่คนเราต้องเข้าไปเกี่ยวข้องด้วย  สำหรับคนที่ไม่สู้ก็ไม่ค่อยจะมีหวัง...และเมื่อหมดหวังเราก็จะรู้สึกหดหู่ใจ...  ผู้คนไม่สามารถสมหวังได้ตลอดเวลา...แต่เราเลือกที่จะมีความหวังอย่างต่อเนื่องได้  หรือถ้าเลือกไม่ได้ก็อย่าสิ้นหวังแบบยืดเยื้อยาวนาน  ผลข้างเคียงของการสิ้นหวังจะทำให้เราหมดเรี่ยวแรง...ขาดแรงบัลดาลใจ ไร้ชีวิตชีวา...  เป็นการง่ายมากในการบอกว่า... "จงมีความหวัง"...  แต่ค่อนข้างยากในการทำให้ได้เช่นนั้นจริง ๆ ... การมีความหวังต้องอาศัยพลัง...และความอดทนมากพอสมควร...  หลังจากออกแรง "หวัง" และสู้ทน "หวัง" แล้วอาจจะไม่สมหวังก็ได้  เพราะการมีหวังและการสมหวังไม่ใช่เรื่องเดียวกัน...  มันเป็นเพียงแค่เรื่องที่อาจจะเกิดขึ้นอย่างต่อเนื่อง..   สำหรับการมีความหวังนั้น...แม้มันจะไม่มีสิ่งที่ดีกว่ารออยู่จริง  แต่การหวังว่าเรื่องต่าง ๆ จะไม่เลวร้ายเกินไปกว่าเดิม...   ก็ถือว่าเป็นความหวังชนิดหนึ่งเหมือนกัน...